Na onze lange reis hebben we donderdag de mogelijkheid gehad om even kennis te maken met kigoma. We zouden eigenlijk op maandag beginnen met onze stage, maar hebben gevraagd of we al op vrijdag konden starten.
Dit was geen probleem en dus gingen we vrijdagochtend op weg.

We spraken af met Mister Maganga, een gepensioneerde psychiatrische hoofdverpleger die veel aanzien heeft in alle ziekenhuizen hier in de buurt.

Hij bracht ons naar het grote ziekenhuis, Maweni. Hier moesten we eventjes wachten (typisch afrikaans) en daarna documenten ondertekenen.

We ontmoetten een belangrijk persoon van dat ziekenhuis en gaven hem een handje. Hij vroeg aan Steffi of ze misschien koorts had. Haha, floor lachen want Steffi was gewoon verbrand! Maar verbranden (door de zon) snappen ze hier niet zo goed. Floor probeerde uit te leggen dat Steffi “sunburn” had, maar dat begrepen ze niet echt. Het werd zoiets als “too much time in the sun”.
Toen door naar Ujiji, het ziekenhuisje waar wij de komende weken stage zullen lopen.

Hier werden we vriendelijk ontvangen en van iedereen hoorde we “Karibu” (welkom).

De eerste vroedvrouw die we zagen was Credo, een midman zoals wij hem gedoopt hebben. Hij liet ons zien waar we konden omkleden en na dit gedaan te hebben (met dank aan de pakken van Jana) konden beginnen met de stage.

In Ujiji is er een Labour Room die wordt afgescheiden van het verpleeghok door gordijntjes. Deze labourroom is ook meteen verloskamer. Het grootste gedeelte van de arbeid zijn de vrouwen gewoon buiten.

We kwamen binnen en vielen meteen met onze neus in de boter. Nog geen tijd om handschoenen aan te doen en de eerste baby lag al op bed.

Meteen konden we leren hoe er werd afgenaveld (moeilijk! Met een touwtje en elastiekdingetje). De derde fase in dit ziekenhuis is niet zoals wij het hadden verwacht. Ze hanteren hier zeker geen passief beleid. Iedere vrouw krijgt 2ml syntocinon en dan wordt de placenta geboren met behulp van tractie aan de navelstreng; eerst opwaarts en dan naar beneden. Vervolgens worden de vagina en baarmoeder nog nagetast, ieuw. Niet helemaal wat wij gewend zijn.

De baby wordt gewogen, maar verder niet veel aan gedaan. Uiteraard kijken wij deze wel helemaal na, tot en met reflexen aan toe.

Daarna moest mevrouw meteen uit bed, en werd verplaatst naar een ander bed achter een schotje waar ze moest gaan liggen met haar kind. Het bed wordt schoongemaakt met een doek, en dan is het klaar voor de volgende.

Ondertussen was er alweer nieuwe vrouw binnen.

We onderzochten haar; Bloeddruk, pols. Handgrepen van leopold en meten van de baby in de buik. Niet de fundus maar alleen de baby. Daarna harttonen luisteren met een pinard, moeilijk! En uiteindelijk maar met de doptone. We sloten af met een vaginaal onderzoek. Zeer puilende vochtblaas en 7-8cm. Toen waren we klaar volgens de midman en konden we gaan zitten, haha kun je het je voorstellen dat dat zomaar mag?

Aangezien wij het zitten niet gewend zijn stonden we na een aantal minuten weer op, en zagen we dat de vliezen van mevrouw gebroken waren. Ze lag gewoon in haar vruchtwater en eigen uitwerpselen. Dit wordt dan een beetje schoongemaakt met haar eigen doeken waar ze op ligt en die ze bij zich heeft.

Vervolgens onderzocht floor haar weer en nu had ze toch wel bijna 10 cm.

De Midman ging weer weg, want het kind moest nog een heel stuk zakken (6^e kind overigens).
Wij bleven bij haar en probeerden haar een beetje gerust te stellen. Ze moest eigenlijk op haar zij liggen van de midman, maar ze draaide en schravelde in alle posities.

De midman gaf haar een pets op haar been en zei haar te blijven liggen.

Even later gingen we aan Credo vragen wanneer we konden weten of ze moest persen, aangezien ons Swahili nog niet top is.

Credo de midman kwam kijken en zei dat het nog wel even duurde want hij zag dat het kind nog steeds een stuk moest zakken. Steffi mocht haar nog eens onderzoeken om te controleren.

Nou, hier kwam ze niet eens maar aan toe want mevrouw begon te persen en met 1 steriele handschoen deed Steffi de bevalling!

Floor ving de baby op die nog niet zo veel deed. De hartslag was wel goed en na een beetje wrijven en masseren begon het jongetje te huilen.

Er werd weer afgenaveld en steffi mocht de placenta geboren laten worden.

Verder is er niemand meer binnen gekomen en behalve op de foto gaan met beide moeders en baby’s hebben we niks meer kunnen doen. Wel hebben we nog swahili geleerd van de verloskundigen daar; persen, wachten en onderzoeken o.a.

Wat ons wel opviel is dat de vrouwen in het begin niet echt blij lijken met hun kind. Ze zijn nogal in zichzelf gekeerd en kijken niet om naar hun baby.

Op die afdeling bleven de vrouwen nog een tijdje (er werd gezegd 30 minuten, maar duurde veel langer) en daarna zouden ze naar een andere afdeling gaan tot 24u na de bevalling.

Er werd in de labour room geen bloedverlies meer gecontroleerd, maar wij zijn wel van plan dit te gaan oppikken.

Onze stage dag zat erop en het weekend was begonnen!

Zaterdag de hele dag vrij dus hebben we lekker op het strand gelegen.

Helaas is Steffi nog geen pro in zichzelf insmeren en dus is ze nu zo rood als een tomaat, Floor maar voor de helft (vandaar de titel;-)).

Hierdoor was het slapen nog een hele operatie, want wat ligt nou lekker? Of beter gezegd, minder pijnlijk.

Gelukkig is Steffi de nacht doorgekomen, met hulp van natte handdoeken op alle pijnlijke plekken.

“s ochtends eten we hier zelf, want we zijn meestal later dan de broeder waar we bij slapen. En ’s avonds eten we mee met de broeders. Eerst een gebed en een kruisje slaan en dan mogen we beginnen. Het eten is best wel lekker hier en de broeders zijn allemaal heel vriendelijk. We kennen nog niet van iedereen de naam, maar we doen ons best.

Vanavond gaan we echter uit eten in een hotel hier in de buurt. Hier kunnen we ook internetten.

We hebben al leerdoelen opgesteld sinds we hier zijn. Zo gaat Steffi leren zich beter te beschermen tegen de zon (ze had geeneens een pet bij zich?!), en Floor gaat proberen minder bang te zijn voor alle beestjes en viezigheden.

Tot de volgende keer!

Mvulana

Steffi & floor

Ps: Hoe is het met mevrouw Swerts? We zijn erg benieuwd hier!