Hoi hoi hoi!! Hier zijn we weer J

Jullie hebben lang niets meer van ons gehoord maar er is hier weinig internet.

We hebben ondertussen wel al heel wat meegemaakt. De eerste stageweek is achter de rug. De mensen in het ziekenhuis zijn heel lief en geïnteresseerd in ons. Maar vooral in de kleding die we hebben meegenomen voor de bevallen moeders. Wanneer we een kleedje voor hen boven halen, zijn we al meteen omringd door al de aanwezig vroedvrouwen. Het lijken wel vliegen op een hoop stront J. We hebben al veel bijgeleerd en we zijn nog maar een week hier. Het leuke aan het werken hier is dat je volledig zelfstandig bent en we eigenlijk met ons tweetjes de bevallingen doen. Wanneer Floor de bevalling doet, verzorg ik de baby en omgekeerd. Op moment heb ik hier 5 bevallingen gedaan en Floor 4. Daarbuiten hebben we nog wel speciale dingen meegemaakt. Zo deed Floor een tweelingbevalling. Terwijl Steffi bezig was met een andere bevalling hoorde ze Floor zeggen die baarmoeder is zo groot! Al vlug kwam ze erachter dat er nog een baby’tje was. Deze lag ook nog eens in stuit dus het was helemaal spannend voor Floor. De eerste keer dat ze dit ging doen want in België is dit niet mogelijk. Gelukkig liep alles goed af. De babytjes waren redelijk klein en eentje moest extra zuurstof krijgen. Wanneer we op een morgen aankwamen was er in de nacht een babytje geboren die 2 extra vingertjes had. Heel eng maar ze binden het gewoon af met een touw en trekken eraan tot het afvalt. Floor kon hier beter tegen en hielp met het handje vast te houden. Helaas had dit kindje de dag erna een sepsis waardoor het heel ziek was. Het is na 2 dagen gestorven. Verschrikkelijk om zo iets kleins te zien sterven. Maar dit is normaal voor hen en gaan gewoon door. We vroegen wat ze met hem gingen doen maar de moeder krijgt het mee naar huis om te begraven. Een andere dag is Steffi mee op transport gemogen naar een ander ziekenhuis met de ambulance. De vrouw moest dringend naar een gespecialiseerder ziekenhuis omdat er een complicatie was. Dit duurde echter een halfuur vooraleer de ambulance er was. De vrouw moest toen zelf in de ambulance kruipen. Ik hielp haar hierbij want dat deden de andere dus niet. Aangezien de wegen er heel hobbelig waren, deed dit niet goed voor de mevrouw. Ik hield haar stevig vast want zo vloog van de ene na de andere kant van het bed anders. Eens aangekomen in het andere ziekenhuis moest ze weer alleen lopen niet in een rolstoel ofzo terwijl de vrouw zoveel pijn had. Ik had echt compassie met haar! Maar zo is het leven hier! Hoe dit is afgelopen kunnen we jullie niet vertellen want ik mocht er niet bij blijven. De laatste dag van de week hebben we nog een stuitbevalling gehad. Dit was geen gemakkelijke klus en de vroedvrouwen hebben ons dan ook moeten helpen. Het was een prematuurtje en Steffi dacht even dat deze het niet zou overleven. Maar vol verbazing had het kindje toch een hele goede hartslag. We moesten het wel aspireren en zuurstof bijgeven. Ons hart heeft toen wel een uur eventjes doorgedraaid maar gelukkig is alles goed afgelopen. Wanneer de vrouwen binnen komen omdat ze denken dat ze in arbeid zijn, worden ze eerst onderzocht. Wanneer deze minder dan 4 cm ontsluiting hebben, worden ze weer naar buiten gestuurd en moeten ze daar maar pijn lijden. Hierdoor is het vaak dat ze dan te laat weer naar binnen komen waardoor we ons soms heel erg moeten haasten om de baby op te vangen. Ook gebeurt het vaak dat het kindje al thuis is geboren en dat ze dan binnenkomen met het baby’tje nog aan de navelstreng. De moeders moeten zelf voor medische spullen zorgen en ook gebruiken ze hun eigen doeken om op te bevallen wat ze dan daarna mee na huis moeten nemen. Sommige vrouwen die in arbeid zijn dragen zelfs nog hun kom op hun hoofd en lopen hiermee dan te wiegelen. Best een grappig zicht maar dus ook heel anders dan in onze cultuur. Ze bewegen hier echt heel veel en zijn niet verplicht om in hun bed te blijven. Wanneer Steffi met hen de weeëndans probeerde te doen, begrepen ze dit precies toch niet zo goed. J De vrouwen zijn heel erg lief en willen graag dat we zoveel mogelijk bij hen zijn. Ze roepen constant nursie , nursie of sister sister. Dit hebben we al we 200 keer gehoord en beginnen er zelfs al grapjes over te maken. Ze bedanken ons soms met eigen gemaakt eten wat soms wel lekker is. En jaja we beginnen de taal al een beetje onder de knie te krijgen moja, mbili, tatu, nnee, tano, sita, saba, nane, tisa, cumi dit is van 1 tot 10 ;). We zijn echt fier op onszelf wat we al allemaal kunnen zeggen. Daarbuiten hebben we ook al Afrikaanse vrienden hier waarbij we logeren. We zijn deze week bij iemand zijn thuis op bezoek mogen gaan. Dit was heel leuk en we konden eens zien hoe de mensen in de huisjes leven. We kregen lekkere koekjes en een flesje drinken dus gastvrij zijn ze hier wel. We worden door de broeders ook heel goed verzorgd. Ze willen dat we veel eten want daar worden ze blij van. Zo zei Floor een keer dat een ei mijn lievingseten is waardoor we deze week al 3 dagen eieren hebben gekregen. Heel grappig. D aarbuiten houden we toch nog altijd van de rijst terwijl de bonen ( die Floor niet eet en me hiermee altijd uitlacht) wel een beetje op de darmen slaan haha. Handig als we dan ook naar het toilet kunnen gaan maar dit gaat soms moeilijk aangezien er soms geen water is en we dus niet kunnen doorspoelen. Maar wacht hier komt Floor haar beste opmerking van de week: ze hebben hier ook echt allemaal krulletjes e. Ik kwam gewoon niet meer bij van het lachen want dit is namelijk een typische eigenschap van een Afrikaan :p. Maarja dan heeft ze toch weer iets bijgeleerd e. We zijn hier momenteel met een 12 tal studenten van België dus spreken wel regelmatig af. Zo zijn we gisteren samen naar een disco geweest. Echt grappig want echt iedereen heeft gevoel voor ritme hier en danst met iedereen. Floor heeft hier een drankje uitgetest wat ze in het begin wel lekker vond maar er vandaag de gevolgen wel van draagt haha!! We zwemmen elke dag in ons privé tanganika meer :p echt zalig en doen gewoon de was zoals ze het hier doen. Sopje in een emmer en dan uitspoelen in het meer.

Overigens heeft floor ook genoeg te lachen met steffi. Zo wordt er elke ochtend gepoetst in de verloskamer, soort van dan tenminste.. Door het poetsen is de vloer dan een beetje nat, en het lukt steffi elke keer weer om uit te glijden. Volgens haar komt het door haar schoenen, maar vandaag droeg ze geen schoenen en gleed ze ook uit, op ons balkon.

En nog zoiets.. Steffi heeft altijd geluk met haar bevallingen. Zij heeft meestal de multi`s, dit betekent dat het hoofd al bijna geboren is, en omdat steffi dan toevallig handschoenen aanheeft kan zij de bevalling poepiesimpel doen. Ik daarentegen heb veel minder geluk. Vaak de primi`s en dan ook nog rare gevallen. Zo kwam 1 baby er met zijn schouders dwars uit en een ander had de navelstreng 2 keer heel strak omstrengeld. Je zou denken, afnavelen dan maar. Zo werkt het hier echter niet altijd. Aangezien ik geen kochers had, maar touwtjes, en ook geen schaar tot mijn beschikking had. Doordat die baby zo strak omstrengeld was en ik die probeerde los te maken kwam die toen met zijn achterste schouder eerst, ook grappig om te zien.

Eens zien of we de rollen komende week kunnen omdraaien en ik de snelle bevallingen krijg.

Verder gaat het met steffi`s verbranding een stuk beter, ze is mooi aan het vervellen en ik heb fijn vellen mogen trekken op haar rug. Vanaf nu zou ze zich beter insmeren zei ze, al is ze gister opnieuw rood geworden op de plek wat net verveld was ;-)

In het weekend hebben we vrij en proberen we dus optimaal te genieten van het weer. Voor ons betekent dit op het strand liggen, en dat is precies wat we nu gaan doen!

Groetjes Steffi & Floor