Afsluiting

Hallo Lezers.

Na klachten van de school over onze stage-verhalen op deze blog voelen wij ons genoodzaakt deze blog te stoppen. Wij zien geen mogelijkheid te vertellen over onze ervaringen hier zonder te mogen vertellen over onze ervaringen hier. We willen jullie graag laten mee genieten van onze avonturen hier, maar bij deze stopt het.

Groetjes steffi en floor

Relax-weekend

Heyla J

Nog eens even een update van onze dagen. Donderdag op stage waren er 3 bevallingen. Floor heeft er eentje gedaan en Steffi ook eentje. Bij de derde stond Steffi klaar en Floor heeft haar geholpen. We probeerden de vrouw de juiste perstechniek duidelijk te maken. En jullie geloven het niet maar de vroedvrouwen luisterden echt naar onze raad. Wel na lang volhouden maar ze lieten onze uitleg doen. Na toch al een halfuur te persen besloten we toch om haar bij te stimuleren omdat het hoofdje niet voldoende vooruit kwam. Het was wel al duidelijk dat het kindje een heel groot hoofd had! Omdat we zelf beslissingen moesten nemen, hebben we toch maar even afgewacht zodat het perineum nog een beetje kon rekken. Maar na 5 minuten besloten we om toch een episiotomie te zetten vanwege het grote hoofd. Credo de mannelijke vroedvrouw ging de knip zetten maar dat was precies niet zo een goed idee. Hij knipte ten eerste al op de verkeerde plaats en ook nog eens 2 keer in haar been. De andere 2 bevallingen verliepen wel zoals gewenst :p. Het was heel erg warm en het eerste wat we deden toen we thuiskwamen, was een duik nemen in het meer (zo zalig na een werkdag). De volgende dag kwamen de andere 2 Belgische vroedvrouwen met ons mee. Zij doen op donderdag en vrijdag samen met ons stage. Het grappige was dat ze echt niets bijhadden. Zelfs geen handschoenen! Er was een vrouw binnen maar deze stond nog niet ver genoeg om te persen. Heel vreemd vandaag want we moesten echt alles poetsen (alle muren schrobben, alle bedden, alle spullen ordenen, de schorten wassen en zelfs alle spinnenwebben werden weggeveegd) niet dat dit erg was maar wel jammer dat dit maar voor 1 dag is en daarna weer geen aandacht aan de hygiëne wordt gegeven. Al snel riep Greet het hoofdje komt! Waarop wij zeiden trek snel u handschoenen aan en doe de bevalling. En zo verliep Greet haar eerste bevalling snel en goed J. Daarna was Lieselot aan de beurt. Ze had veel zenuwen en was redelijk onzeker maar ook zij kreeg de kans om een bevalling te doen. Deze verliep ook goed en ze was zelfs niet gescheurd de mevrouw waarop Lieselot heel erg fier was!! Voor de rest van de dag waren er enkel nog vaginale onderzoeken en harttonen luisteren. Die avond hebben we een “ladiesnight” gehouden met de belgische meisjes. De jongens gingen op stap terwijl wij samen naar een film keken. De meisjes hadden geprobeerd om chocomousse te maken maar dit was grandioos mislukt! Floor kreeg het idee om er een cake van te maken. Gewoon een beetje bloem erbij kappen en kijken als de oven werkt. Greet en Floor zonderden zich af na de keuken om dit te proberen. Ondertussen dat de cake in de oven stond keken we de film verder af. Gezellig. Even daarna waren de jongens ook weer terug en de cake was klaar. Ja het zag eruit als een “cake” maar….. Niet te eten hahahaha. Toen dachten we dat ze ipv. Poeder er waspoeder hadden ingedaan haha het zakje werd er bijgehaald en we twijfelden toch een beetje. Maar nee niet voor herhaling vatbaar. Nog even wat praten want Jean-Michel was er ook en toen hebben we nog een film gekeken. De dag erna zijn we het monument van Dr. Livingstone gaan bezichtigen. Op weg hierheen stelden veel kindjes zich paraat als een fotomodel. Ze lachten en sprongen en poseerden langs alle kanten J heel schattig. Ook de huisjes hier waren super mooi en gezellig. Natuurlijk lijk echt toeristen trokken we vele foto’s. Het was echt super super warm! Hierna zijn we een beetje inkopen gaan doen op het marktje en iets gaan eten bij Allys een soort bakkerijtje! Waar we echte pannenkoeken hebben gegeten à deze smaakten zo goed! Oke tijd voor de was. Emmer zoeken en met al de kleren richting het meer. Soppen en alles samen in de emmer. Een uurtje laten staan en dan weer terug uitspoelen in het meer. Nu drogen en wij een beetje zonnen. Anthony kwam er ook bij en we speelden samen volleybal en gingen samen zwemmen. Het was al snel weer tijd om te douchen en te gaan eten. Want het was nu tijd om te skypen J. Hierna zijn we met z’n allen iets gaan drinken. We zagen elkaar in het café’tje. Anthony ging ook met ons mee zodat we niet alleen in de donker moesten gaan. Toen we er bijna waren zei Floor ik ben mijn gsm verloren hahaha. We zochten en Anthony is helemaal terug gelopen met goed nieuws want hij had hem gevonden. Had zij effe geluk. Het was een gezellige avond. Eigenlijk hadden we beloofd dat we zondagmorgen mee naar de mis zouden gaan met de broeders. Maar dit hebben we uiteindelijk een weekje uitgesteld. We gingen vandaag naar Jacobsen Beach. Een rugzak vol met water en wat broodjes, bananen en een watermeloen. We voelden ons net alsof we op schoolreis gingen. Maar het was er echt zalig!! Een leuk strandje met helderblauw water. Er waren mooie rotsen waar je opkon als je een stukje zwom. Als je hierop stond kon je zo de vissen zien zwemmen. Mooi! Maar we werden al snel omringd door super schattige aapjes. Echt kei sjiek. En weet ge de mannetjesapen hebben blauwe ballen :p hier moesten we wel effe mee lachen. De aapjes sprongen van de ene tak naar de andere en poseerden soms mooi voor de foto. Het was echt een zalig dagje en dit hebben we afgesloten met ergens te gaan eten. Mhhh zo lekker daar. Oké ondertussen is het 05.45 en de wekker loopt weer af. Zoals elke dag sprong Floor weer uit haar bed maar Steffi moet nog 5 keer haar wekker afduwen. Tijd om er weer tegenaan te gaan. We kwamen net aan op stage en Floor had al snel haar eerste Afrikaantje in haar handen. Er lag nog een vrouw te schreeuwen en heel hysterisch te doen. We probeerden haar een beetje te kalmeren maar ze luisterden natuurlijk niet. Floor haar vrouw was gescheurd maar vroeg als de vroedvrouw haar wou helpen met hechten. Ze zei nee vraag maar aan die van de volgende dienst, ik ben te moe van de nacht. Ondertussen was de andere vrouw toch aan het persen. Steffi had haar ervoor onderzocht maar ze was nog niet klaar om te persen. Ze zei lala bavo (dat de mevrouw op haar zij moest draaien) maar dat deed ze natuurlijk niet. 2 sec later was het hoofdje al geboren. Wat een snelle baby. Alles was in orde en zo was dit de 2^de jongen van de dag. Na een anderhalfuur werd er toch eens begonnen om Floor haar mevrouw te hechten. En zo was het voor Floor de eerste keer dat ze ging hechten. Steffi was ondertussen een beetje met haar baby aan het knuffelen. Floor riep kom snel er gaat een andere bevallen. De baby ging weer terug op het bed en ik kon nog net mijn handschoenen aandoen. Ik was helemaal alleen want Floor en de vroedvrouw waren nog bezig met de vrouw proper te leggen. Maar de mevrouw luisterden echt super goed naar mij en de bevalling liep heel goed. Er was geen materiaal om de baby af te navelen en niemand kon me komen helpen. Ik ging snel op zoek en uiteindelijk had ik alles. De baby liet ik gewoon bij me liggen terwijl de placenta geboren kon worden. Ineens hoorde ik een kei harde slag en keek naar links en de mevrouw van floor was van de tafel gevallen. Gewoon voorover met haar hoofd op de betonnen vloer. Gelukkig was Floor bij haar en nam haar al snel terug op. Het was echt een heel harde slag. Ze brachten haar met hun drie naar een bed en verzorgde haar daar verder. De rest van de dag vroeg Floor zich af of mevrouw geen schedelbasisfractuur of op zijn minst een flinke hersenschudding had.. Ik deed verder met mijn bevalling. Verzorgde de baby en ik zag dat de mevrouw gescheurd was. Vol goede moed begon ik gewoon zonder al te veel na te denken met hechten. Dit was echt super goed gelukt met hulp van Floor en we waren echt kei fier. Helemaal omdat het hechtdraad was voor koeien (zoals Floor het noemde, want het was een megagrote naald en het had een botte punt, niet te doen eigenlijk). Oké iedereen ligt in veilig in bed. Nu maar effe opruimen. Een uurtje later had ook Floor weer een bevalling een super goede bevalling en dit was dan ook de laatste van vandaag. Er waren geen bedden meer vrij en de vrouwen moesten met 2 op 1 bed. Het was echt heel sjiek om te zien. Ze waren zo gelukkig en waren samen aan het lachen omdat wij er waren. Mzungu kwam regelmatig voor in hun gesprek. We brachten hen sokjes en knuffeltjes en gingen samen op de foto. Het was een leuke dag maar er kwam een stom einde. Anthony onze beste vriend hier stuurde ons dat hij werd overgeplaatst naar een ander huis en daarna na Kenya moet voor 2 jaar. We waren er echt niet goed van want hij was diegene waar we altijd naar toe gaan wanneer we terug zijn en vaak iets mee gaan doen. Dit betekent dus voor goed afscheid nemen!! Niet leuk L. Hopelijk is morgen ook weer een drukke dag op stage en we houden jullie op de hoogte.

Afrikaanse groetjes

Steffi en Floor

Drukke dagen

Hey hey hey J

Hier zijn we nog eens om jullie op de hoogte te houden van ons avontuur. Als eerste kunnen we zeggen dat het hier echt super warm is!! Onze nachten zijn goed verlopen. Donderdag toen we wouden vertrekken richting het ziekenhuis begon het echt super hard te regenen! We mochten van de broeders niet meer met de dala dala gaan en zei regelden een taxi voor ons. Eigenlijk een beetje tegen onze zin want dit is altijd duurder. Maar ze zeiden ons dat het niet veilig was als het zo hard regende dus luisterden we maar J. Toen we onze spullen wouden gaan halen in de kamer hebben we ons echt ziek gelachen. We waren nog geen 2 sec buiten of we waren al kletsnat. Floor liep eerst en kzag haar echt super hard in een grote plas stappen ze liep zo snel ze kon door en daar kreeg ze nog eens een douche van het water dat van het dak liep. Mega grappig :p Helemaal nat vertrokken we dus richting onze stage. In de taxi konden we maar niet stoppen met lachen. Ik zeg tegen Floor maar goed is deze taxi toch veilig want kijk maar eens hoe de chauffeur aan het bier zit. Toen konden we helemaal niet meer. Oké eindelijk aangekomen werden we ook nog eens in het zak gezet. Normaal kost de taxi 5000 shilling en we hadden 10000 meegenomen. Maar natuurlijk omdat we mzungis zijn vroeg hij 10000 shilling aan ons en wou echt niets afdoen. Na 5 minuten hebben we de broeders gebeld om te zeggen dat we teveel moesten betalen maar ze zeiden we kunnen er niets aan doen betaal maar gewoon. Afzetters! J toen we begonnen na te denken kregen we door dat we de volgende morgen dus niet na huis konden want al ons geld was op en we konden dus geen busje meer nemen. Gelukkig hebben we een goede vriend waar we logeren die we opbelde. Hij zou de volgende morgen naar ons toekomen om wat geld te brengen. Oke probleem opgelost en we konden beginnen. Deze nacht was het toch wel druk en hadden we 4 bevallingen (ieder 2 dus). Alles was super goed verlopen. De vroedvrouwen slapen de hele nacht dus door en hadden zelfs soms niet door dat er een bevalling was waardoor we echt volledig zelfstandig waren. ’s Morgens vroeg ze huh hebben jullie deze bevalling alleen gedaan? Kei grappig. De deur wordt er ook gesloten en als er iemand is kloppen ze aan en moeten we ze binnen laten. Maar aangezien het toch wel een lange shift was van 11 uur is deze toch wel vlot verlopen. De broeders hadden voor ons een lekker ananas gesneden en we hadden een koekje bij. Best gezellig. Toen we klaar waren moesten we nog even wachten op Antony die ons kwam halen. Even een boterhammetje eten en 2 uurtjes slapen. De rest van de dag zijn we even naar het dorpje geweest. Oké op naar de volgende nacht. Deze nacht was heel “rustig” alle laten we zeggen er was 1 mevrouw binnen. Toen we er aankwamen en haar onderzochten stond ze op 5 cm. Het was een primi dus het kon toch nog wel enkele uren duren. Ze had wel weeën maar niet om te zeggen hele sterke. Toch was ze heel erg aan het puffen enzo. Het was nog maar een meisje van 18 jaar en we vonden het wel een beetje zielig dat ze hier zo alleen was. Ze deed de hele tijd teken dat we bij haar moesten zitten. Dit deden we dan ook om haar te steunen. Na 3 kwartier zeiden we tegen elkaar: we kunnen hier toch niet de hele nacht blijven zitten. We besloten dus om naar de verpleegpost te gaan en na een halfuurtje terug te komen voor de harttonen. Dit hadden we haar dan ook verteld. Maar helaas ze liet ons maar niet met rust en kwam ons zelfs opzoeken in de verpleegpost. Ze zei dat ze ging persen ‘sukuma’ en deed met haar vuisten. We zeiden dat dit niet mocht omdat het slecht was voor de baby. Maar toch ging ze het doen. We gingen naar haar bed en zeiden nogmaals dat het echt niet mocht. Oke precies toch begrepen (voor even dan toch). We waren nog geen 5 minuten daar of ze was al weer bij ons. De vroedvrouw zei dat ze met onze voeten aan het spelen was en we niet meer mochten gaan tenzij voor de harttonen. Dit deden we dan ook. Maar ze liet ons niet met rust!! Ze deed de hele tijd alsof ze ging persen om ons zo te lokken. We riepen usi sukumé!!! Maar het had geen nut. Toen ging ze heel hard schreeuwen. We hadden al snel door dat het niet van de contracties was want ze schreeuwde wel een halfuur zonder te stoppen. We gingen haar nog eens onderzoeken en had nu 7 cm. Haar cervix was heel erg gezwollen en er was duidelijk moulage bij de baby. Haar contracties waren volledig verdwenen doordat ze eigenlijk meer bezig was met onze aandacht te trekken. De andere vroedvrouwen waren aan het slapen terwijl wij gewoon in de verpleegpost zaten. Ze bleef maar een spelletje met ons spelen maar wij negeerde haar een beetje. Om 3 uur ’s nachts was ik het echt moe!! Ik had al een aantal keren rustig gezegd dat ze naar ons moest luisteren en op haar bed moest liggen zodat ze wat rustig werd maar dit deed ze nog. Ik werd echt boos en ging naar haar toe. Vooraleer ik me er zelf bewust van was, werd ik heel boos. Ik zei en nu stopt ge ermee!! Het is goed geweest!! En ik meen het. Ik riep de vroedvrouw en legde uit dat het nu wel mocht stoppen. Haar contracties waren weg, de cervix was gezwollen en het kind had moulage. Allemaal omdat ze haar zo aanstelde en net het tegenovergestelde deed van wat wij zeiden. De vroedvrouw werd ook heel boos op haar. Nog geen uur later werd ze op transport gezet naar Maweni. We plaatsen een blaassonde en een infuus en ze kon vertrekken. Hopelijk is toch nog alles goed gekomen. Deze nacht hadden we lekker meloen meegekregen J. We hebben wel een beetje geslapen deze nacht. Oké vandaag wel geld bij en kunnen we dus naar huis. In de dala dala zaten we rustig totdat er een jongen inkwam. Hij had een emmer vol met koeienpoten bij echt mega grappig. We konden onze lach niet inhouden en maakte hier direct een foto van. Echt niet te doen die afrikanen. Op zaterdagavond zijn we lekker gaan “uiteten”. Wel een lekker soepje en een soort pizza. Natuurlijk op de afrikaanse manier moesten we bijna 3 uur wachten op ons eten. Daarna gingen we weer naar bungalowtime. We hoopten dat we niet naar voor moesten maar helaas werden we weer uitgekozen. Maar het is wel altijd lachen. De Zondag zijn we even naar een marktje geweest met een paar van de andere meisjes en voor de rest op het strand gelegen. Lekker warm :p. Toen we maandag aankwamen op stage was er een mevrouw klaar om te persen. We deden snel onze handschoenen aan maar kregen al het idee dat de vroedvrouw de bevalling zelf ging doen. Ze ging de hele tijd voor ons staan. Het was echt vreselijk hoe ze omging met die mevrouw. We waren er echt van aangedaan en moesten soms even naar iets anders gaan. Ten eerste was de mevrouw nog geen 10 minuten aan het persen of ze zei al ik ga een episio zetten (terwijl het een kleine baby was en er echt wel plaats genoeg was!) gewoon geen geduld. Dit was vreselijk. Een botte schaar, geen kennis van een episio zetten, en deze dan nog eens zetten wanneer er geen contractie is! De mevrouw schreeuwde heel hard en ik had echt walgingen. Daarna ging het haar nog niet snel genoeg en ze sloeg de mevrouw echt heeel hard!! We wisten gewoon niet wat we zagen. Daarna nam ze een kocher en zette die op haar bovenbeen ze kneep er telkens mee zodat de vrouw toch maar van de pijn ging persen. Ik wist echt helemaal niet wat de bedoeling was en al helemaal niet wat het probleem was!! Een eerste kind à dan mag je wel een uur persen. Dit weten ze denk ik echt niet. Ik vond het zo zielig dat ik even naar buiten ging en daarna gingen we even zitten met ons twee. Echt nog geen 5 minuten later kwam de vroedvrouw om hulp roepen. We kwamen in de verloskamer en de mevrouw lag heel slap op de grond. Natuurlijk na wat ze allemaal heeft meegemaakt. Het was echt de fout van de vroedvrouw vond ik. We namen haar met 4 en legde haar op een bed. Bloeddruk was goed en we plaatse haar met haar benen omhoog. Ze kreeg een infuus. We dekten haar goed toe en gingen regelmatig kijken hoe het met haar gesteld was. Floor heeft vandaag 3 bevallingen gedaan. Eentje ging heel goed. De andere bevalling ging ook vlot maar de placenta werd maar niet geboren. Floor wachtte zolang het mocht en daarna moest er wel worden ingegrepen. Ze gaf haar een infuus maar het hielp niet. De vroedvrouwen kwamen erbij en eentje deed een manuele revisie. Ook haar laatste bevalling ging niet zo vlot. De mevrouw scheurde in op een manier dat we nog nooit hadden gezien. Echt heel raar en pijnlijk!! Uiteindelijk had ze een totaalruptuur wat er echt heel vies uitzag. Ze wisten zelf niet waar ze gingen beginnen met hechten. Maar alles is in orde gekomen. Steffi deed vandaag haar 40^ste bevalling! Yeah!! Ze had wel 2 goede bevallingen zonder complicaties. Na de kleertjes uit te delen en even op te foto te gaan, gingen we wel voldaan naar huis. Het was echt super warm en gingen heerlijk op het strand liggen. Dinsdag heeft Steffi voor de eerste keer gehecht. Vol zenuwen natuurlijk. De vroedvrouw zei wil jij hechten. Ik zei ik heb het nog nooit gedaan maar wil het wel proberen. Wel als je me helpt. Ja ja tuurlijk. Maar daar was dus niks van waar. Ze ging gewoon weg en ik kon mijn plan trekken. Ik riep toch maar even de hulp van Floor in om te kijken waar ik moest beginnen. We riepen de vroedvrouw nog maar eens maar ze kwam nog niet eens. Oke ik doe het gewoon dacht ik. Naar mijn mening was het niet volledig in orde maar de vroedvrouw zei. Heel goed gedaan. Ik dacht ohja dan :p. Dat was dus ook mijn bevalling van vandaag. Floor deed vandaag toch eens 2 normale bevallingen haha :p. We voerden natuurlijk al veel vaginale onderzoeken uit en onze bevallingen zitten ook goed. In totaal deden we 23 bevallingen ( Floor 12 en Steffi 11). Vandaag hebben we helemaal geen zwangere gehad dus heel rustig. We proberen de vroedvrouwen de perstechnieken wel uit te leggen maar dit snappen ze niet. we moeten de vroedvrouwen echt uitleggen dat de vrouwen niet mogen persen als er geen wee is. Zij denken dat als het hoofd zichtbaar is het baby’tje binnen de 10 minuten moet geboren zijn en ze dus constant moet persen. Ook laten ze de vrouwen hun enkels vastnemen en zijn we aan het proberen om uit te leggen de de knieën pakken veel beter is en dat de vrouwen langer moeten persen. We proberen in het swahili mee te tellen tot 10. Bij sommige vrouwen lukt het soms goed maar andere spannen zich zo fel op dat er niks mee te doen is. Soms wel wat frustrerend vooral als de vroedvrouwen er boos op zijn en ze een pets geven. Dan zeggen wij nee nee niet doen ze doet het goed. Ookal vinden ze het raar toch doen we deze week een beetje onze technieken waardoor we ze wel laten zien dat het een goede methode is en niet slecht is voor de baby. Voor de rest valt Steffi nog wel eens regelmatig J en heeft ze op een avond 34 muggenbeten gekregen. Ze kon de jeuk niet aan en plakte haar been vol met plakkers. Best grappig. Floor staat wel eens graag een halfuur op voorhand op zonder dat ze weet dat het nog geen tijd is om op te staan :p. Ohja sorry dat de foto’s er nog niet opstaan maar we krijgen ze niet geupload. Alles gaat super goed met ons alleen mist Floor wel het nieuws over de prins en het sport enzo hahahahaha. Oke we gaan er weer eens vandoor!!

Daaaaaggg

Steffi en Floor

Jambo :)

Jambo!!

Alles is heel goed met ons. De eerste 3 dagen van de week was het niet druk. Maandag hebben we ieder een bevalling kunnen doen. Maar voor de rest lieten ze op zich wachten. We hebben 2 keer een transport gehad. Eentje waarbij het baby’tje in dwarsligging lag en een navelstrengprolaps. Hier is Floor wel heel creatief geweest J. We moesten de mevrouw klaarmaken voor het transport en alles moest heel snel gaan. Een infuus prikken en een blaassonde. Maar we vonden gewoon geen urinezakken. Floor zei waar liggen die waarop de vroedvrouwen zeiden die zijn op maak maar een met een handschoen. Haha vol goede moed begon ze eraan enja na heel wat plakken en alles aan elkaar maken is het haar gewoon gelukt! Wat ben ik toch fier op haar. De rest van de tijd hebben we regelmatig een volledig onderzoek gedaan bij enkele zwangere maar ze waren nog niet erg in arbeid. Omdat we de laatste nachten niet zo heel goed hadden kunnen slapen (heel warm op de kamer en 1 nachtje een storm met heel harde bliksem en onweer) was het dus wel erg vermoeiend om de dag door te komen als we niet veel konden doen. Maar we hebben vandaag iets langer kunnen slapen en zitten nu op het strand een beetje te werken. We gaan vandaag en morgen de nacht doen. Laten we hopen op een hoop bevallingen!! Het is hier heel warm en genieten van de Afrikaanse cultuur ( hoewel er weer al een groep van 12 Belgische studenten is aangekomen). Ohja nog snel iets vertellen. Nadat Floor me al regelmatig heeft uitgelachen dat ik uitschuif is ze deze week zelf op de trap gevallen :p God straft meteen of laten we het zeggen lijk de broeders hier. De dingen gebeuren omdat God dat wil dus dat is goed. Gisteren was er een broeder gevallen met voetballen en zijn enkel was omgeslagen. Omdat het een man is en niet goed tegen pijn kan dus vonden we dat we hem iets moesten geven. We gingen naar de kamer en namen een druivensuiker. Oh dank je voor het medicijn zei hij en vandaag was het al veel beter. Hahahaha. We hebben gisteren de avond afgesloten met een potje kaarten met de broeders. Floor haar goede voornemen om elke week te werken aan haar eindwerk gaat goed. Alleen zit ze redelijk depressief langs me op het moment maar ik ga dat zo meteen goedmaken door met haar even naar het dorpje te gaan :p.

Tot de volgende!!!!!

Steffi en Floor

De foto’s staan er ook op! J

Leuke tijden!

Hoi hoi hoi!! Hier zijn we weer J

Jullie hebben lang niets meer van ons gehoord maar er is hier weinig internet.

We hebben ondertussen wel al heel wat meegemaakt. De eerste stageweek is achter de rug. De mensen in het ziekenhuis zijn heel lief en geïnteresseerd in ons. Maar vooral in de kleding die we hebben meegenomen voor de bevallen moeders. Wanneer we een kleedje voor hen boven halen, zijn we al meteen omringd door al de aanwezig vroedvrouwen. Het lijken wel vliegen op een hoop stront J. We hebben al veel bijgeleerd en we zijn nog maar een week hier. Het leuke aan het werken hier is dat je volledig zelfstandig bent en we eigenlijk met ons tweetjes de bevallingen doen. Wanneer Floor de bevalling doet, verzorg ik de baby en omgekeerd. Op moment heb ik hier 5 bevallingen gedaan en Floor 4. Daarbuiten hebben we nog wel speciale dingen meegemaakt. Zo deed Floor een tweelingbevalling. Terwijl Steffi bezig was met een andere bevalling hoorde ze Floor zeggen die baarmoeder is zo groot! Al vlug kwam ze erachter dat er nog een baby’tje was. Deze lag ook nog eens in stuit dus het was helemaal spannend voor Floor. De eerste keer dat ze dit ging doen want in België is dit niet mogelijk. Gelukkig liep alles goed af. De babytjes waren redelijk klein en eentje moest extra zuurstof krijgen. Wanneer we op een morgen aankwamen was er in de nacht een babytje geboren die 2 extra vingertjes had. Heel eng maar ze binden het gewoon af met een touw en trekken eraan tot het afvalt. Floor kon hier beter tegen en hielp met het handje vast te houden. Helaas had dit kindje de dag erna een sepsis waardoor het heel ziek was. Het is na 2 dagen gestorven. Verschrikkelijk om zo iets kleins te zien sterven. Maar dit is normaal voor hen en gaan gewoon door. We vroegen wat ze met hem gingen doen maar de moeder krijgt het mee naar huis om te begraven. Een andere dag is Steffi mee op transport gemogen naar een ander ziekenhuis met de ambulance. De vrouw moest dringend naar een gespecialiseerder ziekenhuis omdat er een complicatie was. Dit duurde echter een halfuur vooraleer de ambulance er was. De vrouw moest toen zelf in de ambulance kruipen. Ik hielp haar hierbij want dat deden de andere dus niet. Aangezien de wegen er heel hobbelig waren, deed dit niet goed voor de mevrouw. Ik hield haar stevig vast want zo vloog van de ene na de andere kant van het bed anders. Eens aangekomen in het andere ziekenhuis moest ze weer alleen lopen niet in een rolstoel ofzo terwijl de vrouw zoveel pijn had. Ik had echt compassie met haar! Maar zo is het leven hier! Hoe dit is afgelopen kunnen we jullie niet vertellen want ik mocht er niet bij blijven. De laatste dag van de week hebben we nog een stuitbevalling gehad. Dit was geen gemakkelijke klus en de vroedvrouwen hebben ons dan ook moeten helpen. Het was een prematuurtje en Steffi dacht even dat deze het niet zou overleven. Maar vol verbazing had het kindje toch een hele goede hartslag. We moesten het wel aspireren en zuurstof bijgeven. Ons hart heeft toen wel een uur eventjes doorgedraaid maar gelukkig is alles goed afgelopen. Wanneer de vrouwen binnen komen omdat ze denken dat ze in arbeid zijn, worden ze eerst onderzocht. Wanneer deze minder dan 4 cm ontsluiting hebben, worden ze weer naar buiten gestuurd en moeten ze daar maar pijn lijden. Hierdoor is het vaak dat ze dan te laat weer naar binnen komen waardoor we ons soms heel erg moeten haasten om de baby op te vangen. Ook gebeurt het vaak dat het kindje al thuis is geboren en dat ze dan binnenkomen met het baby’tje nog aan de navelstreng. De moeders moeten zelf voor medische spullen zorgen en ook gebruiken ze hun eigen doeken om op te bevallen wat ze dan daarna mee na huis moeten nemen. Sommige vrouwen die in arbeid zijn dragen zelfs nog hun kom op hun hoofd en lopen hiermee dan te wiegelen. Best een grappig zicht maar dus ook heel anders dan in onze cultuur. Ze bewegen hier echt heel veel en zijn niet verplicht om in hun bed te blijven. Wanneer Steffi met hen de weeëndans probeerde te doen, begrepen ze dit precies toch niet zo goed. J De vrouwen zijn heel erg lief en willen graag dat we zoveel mogelijk bij hen zijn. Ze roepen constant nursie , nursie of sister sister. Dit hebben we al we 200 keer gehoord en beginnen er zelfs al grapjes over te maken. Ze bedanken ons soms met eigen gemaakt eten wat soms wel lekker is. En jaja we beginnen de taal al een beetje onder de knie te krijgen moja, mbili, tatu, nnee, tano, sita, saba, nane, tisa, cumi dit is van 1 tot 10 ;). We zijn echt fier op onszelf wat we al allemaal kunnen zeggen. Daarbuiten hebben we ook al Afrikaanse vrienden hier waarbij we logeren. We zijn deze week bij iemand zijn thuis op bezoek mogen gaan. Dit was heel leuk en we konden eens zien hoe de mensen in de huisjes leven. We kregen lekkere koekjes en een flesje drinken dus gastvrij zijn ze hier wel. We worden door de broeders ook heel goed verzorgd. Ze willen dat we veel eten want daar worden ze blij van. Zo zei Floor een keer dat een ei mijn lievingseten is waardoor we deze week al 3 dagen eieren hebben gekregen. Heel grappig. D aarbuiten houden we toch nog altijd van de rijst terwijl de bonen ( die Floor niet eet en me hiermee altijd uitlacht) wel een beetje op de darmen slaan haha. Handig als we dan ook naar het toilet kunnen gaan maar dit gaat soms moeilijk aangezien er soms geen water is en we dus niet kunnen doorspoelen. Maar wacht hier komt Floor haar beste opmerking van de week: ze hebben hier ook echt allemaal krulletjes e. Ik kwam gewoon niet meer bij van het lachen want dit is namelijk een typische eigenschap van een Afrikaan :p. Maarja dan heeft ze toch weer iets bijgeleerd e. We zijn hier momenteel met een 12 tal studenten van België dus spreken wel regelmatig af. Zo zijn we gisteren samen naar een disco geweest. Echt grappig want echt iedereen heeft gevoel voor ritme hier en danst met iedereen. Floor heeft hier een drankje uitgetest wat ze in het begin wel lekker vond maar er vandaag de gevolgen wel van draagt haha!! We zwemmen elke dag in ons privé tanganika meer :p echt zalig en doen gewoon de was zoals ze het hier doen. Sopje in een emmer en dan uitspoelen in het meer.

Overigens heeft floor ook genoeg te lachen met steffi. Zo wordt er elke ochtend gepoetst in de verloskamer, soort van dan tenminste.. Door het poetsen is de vloer dan een beetje nat, en het lukt steffi elke keer weer om uit te glijden. Volgens haar komt het door haar schoenen, maar vandaag droeg ze geen schoenen en gleed ze ook uit, op ons balkon.

En nog zoiets.. Steffi heeft altijd geluk met haar bevallingen. Zij heeft meestal de multi`s, dit betekent dat het hoofd al bijna geboren is, en omdat steffi dan toevallig handschoenen aanheeft kan zij de bevalling poepiesimpel doen. Ik daarentegen heb veel minder geluk. Vaak de primi`s en dan ook nog rare gevallen. Zo kwam 1 baby er met zijn schouders dwars uit en een ander had de navelstreng 2 keer heel strak omstrengeld. Je zou denken, afnavelen dan maar. Zo werkt het hier echter niet altijd. Aangezien ik geen kochers had, maar touwtjes, en ook geen schaar tot mijn beschikking had. Doordat die baby zo strak omstrengeld was en ik die probeerde los te maken kwam die toen met zijn achterste schouder eerst, ook grappig om te zien.

Eens zien of we de rollen komende week kunnen omdraaien en ik de snelle bevallingen krijg.

Verder gaat het met steffi`s verbranding een stuk beter, ze is mooi aan het vervellen en ik heb fijn vellen mogen trekken op haar rug. Vanaf nu zou ze zich beter insmeren zei ze, al is ze gister opnieuw rood geworden op de plek wat net verveld was ;-)

In het weekend hebben we vrij en proberen we dus optimaal te genieten van het weer. Voor ons betekent dit op het strand liggen, en dat is precies wat we nu gaan doen!

Groetjes Steffi & Floor

Anderhalve tomaat

Na onze lange reis hebben we donderdag de mogelijkheid gehad om even kennis te maken met kigoma. We zouden eigenlijk op maandag beginnen met onze stage, maar hebben gevraagd of we al op vrijdag konden starten.
Dit was geen probleem en dus gingen we vrijdagochtend op weg.

We spraken af met Mister Maganga, een gepensioneerde psychiatrische hoofdverpleger die veel aanzien heeft in alle ziekenhuizen hier in de buurt.

Hij bracht ons naar het grote ziekenhuis, Maweni. Hier moesten we eventjes wachten (typisch afrikaans) en daarna documenten ondertekenen.

We ontmoetten een belangrijk persoon van dat ziekenhuis en gaven hem een handje. Hij vroeg aan Steffi of ze misschien koorts had. Haha, floor lachen want Steffi was gewoon verbrand! Maar verbranden (door de zon) snappen ze hier niet zo goed. Floor probeerde uit te leggen dat Steffi “sunburn” had, maar dat begrepen ze niet echt. Het werd zoiets als “too much time in the sun”.
Toen door naar Ujiji, het ziekenhuisje waar wij de komende weken stage zullen lopen.

Hier werden we vriendelijk ontvangen en van iedereen hoorde we “Karibu” (welkom).

De eerste vroedvrouw die we zagen was Credo, een midman zoals wij hem gedoopt hebben. Hij liet ons zien waar we konden omkleden en na dit gedaan te hebben (met dank aan de pakken van Jana) konden beginnen met de stage.

In Ujiji is er een Labour Room die wordt afgescheiden van het verpleeghok door gordijntjes. Deze labourroom is ook meteen verloskamer. Het grootste gedeelte van de arbeid zijn de vrouwen gewoon buiten.

We kwamen binnen en vielen meteen met onze neus in de boter. Nog geen tijd om handschoenen aan te doen en de eerste baby lag al op bed.

Meteen konden we leren hoe er werd afgenaveld (moeilijk! Met een touwtje en elastiekdingetje). De derde fase in dit ziekenhuis is niet zoals wij het hadden verwacht. Ze hanteren hier zeker geen passief beleid. Iedere vrouw krijgt 2ml syntocinon en dan wordt de placenta geboren met behulp van tractie aan de navelstreng; eerst opwaarts en dan naar beneden. Vervolgens worden de vagina en baarmoeder nog nagetast, ieuw. Niet helemaal wat wij gewend zijn.

De baby wordt gewogen, maar verder niet veel aan gedaan. Uiteraard kijken wij deze wel helemaal na, tot en met reflexen aan toe.

Daarna moest mevrouw meteen uit bed, en werd verplaatst naar een ander bed achter een schotje waar ze moest gaan liggen met haar kind. Het bed wordt schoongemaakt met een doek, en dan is het klaar voor de volgende.

Ondertussen was er alweer nieuwe vrouw binnen.

We onderzochten haar; Bloeddruk, pols. Handgrepen van leopold en meten van de baby in de buik. Niet de fundus maar alleen de baby. Daarna harttonen luisteren met een pinard, moeilijk! En uiteindelijk maar met de doptone. We sloten af met een vaginaal onderzoek. Zeer puilende vochtblaas en 7-8cm. Toen waren we klaar volgens de midman en konden we gaan zitten, haha kun je het je voorstellen dat dat zomaar mag?

Aangezien wij het zitten niet gewend zijn stonden we na een aantal minuten weer op, en zagen we dat de vliezen van mevrouw gebroken waren. Ze lag gewoon in haar vruchtwater en eigen uitwerpselen. Dit wordt dan een beetje schoongemaakt met haar eigen doeken waar ze op ligt en die ze bij zich heeft.

Vervolgens onderzocht floor haar weer en nu had ze toch wel bijna 10 cm.

De Midman ging weer weg, want het kind moest nog een heel stuk zakken (6^e kind overigens).
Wij bleven bij haar en probeerden haar een beetje gerust te stellen. Ze moest eigenlijk op haar zij liggen van de midman, maar ze draaide en schravelde in alle posities.

De midman gaf haar een pets op haar been en zei haar te blijven liggen.

Even later gingen we aan Credo vragen wanneer we konden weten of ze moest persen, aangezien ons Swahili nog niet top is.

Credo de midman kwam kijken en zei dat het nog wel even duurde want hij zag dat het kind nog steeds een stuk moest zakken. Steffi mocht haar nog eens onderzoeken om te controleren.

Nou, hier kwam ze niet eens maar aan toe want mevrouw begon te persen en met 1 steriele handschoen deed Steffi de bevalling!

Floor ving de baby op die nog niet zo veel deed. De hartslag was wel goed en na een beetje wrijven en masseren begon het jongetje te huilen.

Er werd weer afgenaveld en steffi mocht de placenta geboren laten worden.

Verder is er niemand meer binnen gekomen en behalve op de foto gaan met beide moeders en baby’s hebben we niks meer kunnen doen. Wel hebben we nog swahili geleerd van de verloskundigen daar; persen, wachten en onderzoeken o.a.

Wat ons wel opviel is dat de vrouwen in het begin niet echt blij lijken met hun kind. Ze zijn nogal in zichzelf gekeerd en kijken niet om naar hun baby.

Op die afdeling bleven de vrouwen nog een tijdje (er werd gezegd 30 minuten, maar duurde veel langer) en daarna zouden ze naar een andere afdeling gaan tot 24u na de bevalling.

Er werd in de labour room geen bloedverlies meer gecontroleerd, maar wij zijn wel van plan dit te gaan oppikken.

Onze stage dag zat erop en het weekend was begonnen!

Zaterdag de hele dag vrij dus hebben we lekker op het strand gelegen.

Helaas is Steffi nog geen pro in zichzelf insmeren en dus is ze nu zo rood als een tomaat, Floor maar voor de helft (vandaar de titel;-)).

Hierdoor was het slapen nog een hele operatie, want wat ligt nou lekker? Of beter gezegd, minder pijnlijk.

Gelukkig is Steffi de nacht doorgekomen, met hulp van natte handdoeken op alle pijnlijke plekken.

“s ochtends eten we hier zelf, want we zijn meestal later dan de broeder waar we bij slapen. En ’s avonds eten we mee met de broeders. Eerst een gebed en een kruisje slaan en dan mogen we beginnen. Het eten is best wel lekker hier en de broeders zijn allemaal heel vriendelijk. We kennen nog niet van iedereen de naam, maar we doen ons best.

Vanavond gaan we echter uit eten in een hotel hier in de buurt. Hier kunnen we ook internetten.

We hebben al leerdoelen opgesteld sinds we hier zijn. Zo gaat Steffi leren zich beter te beschermen tegen de zon (ze had geeneens een pet bij zich?!), en Floor gaat proberen minder bang te zijn voor alle beestjes en viezigheden.

Tot de volgende keer!

Mvulana

Steffi & floor

Ps: Hoe is het met mevrouw Swerts? We zijn erg benieuwd hier!

Aangekomen in Kigoma

Hey hey allemaal :)

Na een lange reis zijn we gisterenavond eindelijk aangekomen in Kigoma. We hebben zowel het vliegtuig, de boot en een 17 uur lange busreis meegemaakt (waar we ook mee zijn gekanteld hahaha). Dus alle vervoermiddelen wel een keertje uitgetest ;). Het is hier lekker warm en alles gaat goed met ons. Gaan seves een kijkje nemen op de stageplaats en een lekker plonsje pakken in het zalige meer.

Vele groetjes Floor en Steffi

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Floor